طالقان

درگاه نامه ایران باستان دوازده ماه سی روزه  و پنج روز و اندی که خمسه مسترقه نامیده میشود  که با اینکه در آخر سال قرار می گرفت نشان از آشفتگی پیش از آفرینش بود در عید دوازده روز جشن می گرفتند و به جشن و پایکوبی می پرداختند برابر دوازده ماه سال و هر روز معرف یک ماه بود و روز سیزدهم نماد خمسه مسترقه* است که معرف آشوب نخستین جهان پیش از نظم و آفرینش می باشد.چون سیزده معرف آشوب ازلی پیش از آفرینش است. هر نوع آشوب پیش از نظم گرفتن نحس محسوب می شده و بی نظام به شمار می آمده دنیا پس از برقراری نظم مقدس می شود پنج روز (خمسه) مقدس نیست.پس به در هم مقدس نیست و به عبارتی نحس است در گذشته مراسم از خانه بیرون زدن و جشن و پایکوبی در اماکن عمومی و گاه مراسم ارجی** برگزار می شده که آثارش تا دوره صفویه  هم مشاهده می کنیم مثلا در دوره صفویه زنان که همه چادر به سر می زدند در روز سیزده  نوروزی بی  روبند و چادر به خیابان می آمدند مراسم دیگر به آب سپردن سبزه است که هنوز هم رواج دارد و ریشه در اعتقادات آناهیتایی *** ایرانیان باستان دارد که از جمله آن نوشتن آرزوها در نامه ای و سپردن آن به آب است که نمونه های آن مانند نوشتن نامه به افراد مقدس و انداختن در چاه ومقدس و پاک شمردن آب و... هنوز هم وجود دارد. و دیگر سبزه گره زدن برای دختران دم بخت که باز هم به نوعی برگرفته از همان آیینهای کهن است.